Iris

Nu eens geen gedicht, maar muziek.

Soms heb je het gevoel dat je er niet helemaal bij bent. Lichamelijk ben je aanwezig, maar je gedachten zijn ergens anders. Je let niet echt op de mensen om je heen. Je bent gewoon niet daar. Dat is het moment dat deze muziek in mijn hoofd komt. Het liedje speelt zich dan af als een afspeellijst in Spotify, maar dan met maar één nummer, Iris van Wim Mertens.

De eerste keer dat ik het hoorde, bleef ik het achter elkaar afspelen. Repeat, repeat, repeat. De harde beginakkoorden roepen spanning op, maar snel gaat het over in melodieuze klanken. De muziek raakt en kruipt onder mijn huid. Op dat moment lijkt het of ik emotioneel op een wankel randje aan het balanceren ben. Alert, gespannen, emotioneel. Als Wim Mertens begint te zingen merk ik dat de emoties gaan overwinnen; kippenvel op mijn armen, tranen in mijn ogen.

Vaak stop ik accuut met waar ik mee bezig ben en doe even mijn ogen dicht. Even achterover leunen. Lopen langs de zee, met de wind in de rug, alleen, over het natte zand, wat boten in de verte. De zang lijkt van een engel te komen, uit de wolken, en de natuur om me heen deint mee.

Dan komen vragen: wie is Iris, waar is ze, wat is het verhaal, moet ik haar zoeken? De tekst helpt niet, maar ook weer wel. Ik kan het een eigen betekenis geven.

Het lied geeft mij een veilig gevoel, beschermend, alsof Iris wil zeggen: ‘Het is oké! Alles komt goed.’ Onveilig voelen, vooroordelen, niet gehoord voelen, stigmatisering … zaken die zorgen dat ik er soms niet helemaal bij ben.

Iris – Wim Mertens

Ieresenirefa nininini titisi tititi…

Titirebe narisi nitine ne pa pa, pa…

tilefa nisineracala di, tisinene baba basiré.

Nananinini na sili tiline torararara sire…

tirebanari sibili nenene caperererere…

tisinara bira basiré, tireba nisire niré.

Ueee ueee neri si. Tiré barí se niraba te.

No fa neri siriré.

Direu disiereré.

Tieabaeri ti, iesera te natiniseré, noafarie nanarué.

Ari si li tilili…

Uariaiaea sei a tili le.

Uase, uaese. Uese, ueru, eiesi… Uase nieru.